Wellington en omstreken

Week twee van mijn Nieuw-Zeeland trip heeft zich met name in de hoofdstad van Nieuw Zeeland, Wellington afgespeeld. Wellington is met ongeveer 300.000 inwoners de tweede stad van NZ, na Auckland.



Helaas waren maandag en dinsdag hier nogal jammere dagen wat het weer betreft, wat het wat lastig maakte om Wellington op z'n best te zien. Maandag hebben we vooral de rest van onze tijd hier gepland, en onze trip naar het zuider-eiland uitgezocht. Dinsdag was het weer nog steeds uitermate beroerd en zijn we naar het nationale museum 'Te Pappa' geweest. Dit museum behandelt praktisch alle aspecten van Nieuw Zeeland, van de zeldzame diersoorten die hier voorkomen tot hoe het zit met de aardbevingen hier. Ook de hele Maori geschiedenis en de geschiedenis van de eerste witte mensen die zich hier kwamen vestigen wordt behandeld. Kortom een prachtige manier om een goed beeld te krijgen van het hoe en wat in NZ!


Maar Wellington komt eigenlijk pas echt tot haar recht wanneer de zon schijnt! Gelukkig gebeurde dit later in de week en Soph en ik zijn toen ook de stad in getrokken om de boel te verkennen. Nou ja, ik trok de stad in om de boel te verkennen, en gelukkig kwam Soph mee...


Een van de kenmerkende dingen van Wellington is de zogenaamde 'cable car'. Veel huizen zijn hier alleen bereikbaar via een lange trap, zoals bijvoorbeeld Reubens huis met 125 treden. Veel oudere mensen kunnen deze trappen niet meer op en besluiten een cable car te installeren. Ook in de stad is er een, hetzij een veel grotere, met name voor de toeristen en studenten die boven aan de lijn studeren.



Dus als echte toeristen konden we dit natuurlijk niet overslaan. Er is zelfs een heel museum gewijd aan deze manier van transport die 'al' 85 jaar oud is. In NZ zijn dingen of gebouwen al snel oud aangezien de eerste witte mensen er zich pas zo'n 170 jaar geleden vestigden.


Een andere aanrader zijn 'The Botanical Gardens' waar veel typische NZ planten en bomen in een groot park zijn samengebracht. Eens per jaar wordt hier ook de 'Dutch Day' gevierd waarbij een groot gedeelte van het park wordt gevuld met tulpen, molens etc. Dit gebeurd meestal zo rond november, wat ik dus net gemist heb. Sophie echter was daar wel in de buurt!

Nu zijn er in de parken met name NZ planten en bomen te vinden, aangezien het hier volop zomer is!

Zoals bijvoorbeeld hier de Pohutakawa, de lokale kerstboom.

Ook zijn we de heuvels rond Wellington opgeklommen, ondanks dat het die dag nogal waaide. Wellington staat bekend om de grote hoeveelheid wind die er bijna altijd staat. Zo ook op zaterdag toen wij naar boven klauterde. Vanaf de tot van 'Mount Kaukau' hadden we een prachtig uitzicht over Wellington en kon ik goed de indeling van de stad zien:



Op de linker foto is met name 'down town' Wellington te zien met de haven en de kantoor gebouwen, terwijl op de rechter foto een aantal woonwijken in de heuvels te zien is.

Vandaag hebben we Malachi's 4e verjaardag gevierd, nadat we met de hele familie naar de kerk (die om 10.00 am begon...) waren geweest.

Alle neefjes en nichtje en bijna alle ooms en tantes waren aanwezig om dit heugelijke feit te vieren. In NZ zijn maaltijden en eten in het algemaal nogal belangrijke aangelegenheden, en ook dit feestje was geen uitzondering. Zoals op de foto te zien is was er meer dan genoeg in bijzonder ruime variatie.

Minder grappig deze week was de uitslag van Sophie's doktersonderzoek. Soph heeft al een aantal weken last van haar oor en kreeg vorige week een doorverwijzing naar een ONK-specialist van haar huisarts. Na een 45 min. durend onderzoek bleek zij een gescheurd trommelvlies te hebben en een uitgroeisel in de vorm van een zakje te hebben aan de achterkant van haar trommelvlies. In dit zakje verzamelen zich allerlei levensvormen die dan met z'n allen lekker gaan zitten prutten en voor veel ontstekingen zorgen. Ook bestaat de kans dat dit uitgroeisel zich om de kleine gehoorsbotjes heeft gewikkeld. Wanneer dit inderdaad zo is, moeten deze verwijderd worden. Wanneer deze aandoening onbehandeld blijft zal Soph zeer waarschijnlijk Meningitis krijgen, controle over haar gezichts zenuwen verliezen, en doof raken. Kortom geen fijn vooruitzicht. Gelukkig kan de boel geopereerd worden, gedurende een 4 uur durende operatie. Deze staat gepland voor eind februari, waarbij alleen haar linker ook nog maar wordt geopereerd. Pas wanneer deze volledig is herstelt, zal ook haar rechteroor worden geopereerd om het groeiende 'zakje' weg te halen. Gelukkig kan Soph nog wel vliegen, waardoor onze trip naar Australie nog gewoon doorgaat.

Nogal even schrikken dus maar volgens de chirurg is dit een redelijk veel voorkomende operatie die hij al vaak heeft uitgevoerd. Na de operatie moet Sophie echter een heel aantal keren terug komen voor post operatieve behandelingen, wat het lastig voor haar maakt om in maart naar Nederland te komen.

Morgen vertrekken we naar het Zuider-Eiland, om een aantal actieve dagen in de Abel-Tasman baai te hebben. Kajakken, wandelen waterskieen en nog veel meer. Ik heb er reuze zin in. Eerst een boottocht van 3 uur om van Noord naar Zuid te komen en vervolgens een autorit van ongeveer twee uur door 'middle earth'! Ik zou zeggen kom maar op!