The South Island

Op maandag 14 januari, om 6:30 des morgens vertrokken Sophie en ik vanuit de Clutha Avenue in de richting van de Interislander. De boot tussen Wellington op het noorder eiland en Picton op het zuider eiland.

Nu hebben Sophie en ik natuurlijk nogal wat tijd op een boot doorgebracht, dus de drie uur duurende vaart was voor ons een makkie, ondanks dat er behoorlijk wat wind stond en men hier en daar wat groen wegtrok. Vanuit onze aankomstplaats Picton zijn we meteen doorgereden richting St. Arnoud, een plaatsje met een benzinestation en ongeveer 8 inwoners. Gedurende de zomermaanden hier wordt dit aantal inwoners verveelvoudigd door alle toeristen die op dit prachtige natuurgebied afkomen. Velen van hen trekken dan de bergen in bepakt en bezakt met al hun overlevings apparatuur, kooktoestellen, slaapzakken eten en drinken etc. Je kan hier prachtig van hut naar hut trekken om zo te 'survivelen'. Wij werden echter bijzonder vriendelijk ontvangen door een vriendin van Sophie, Janine, die daar een vakantiehuisje heeft.

St. Arnoud ligt aan 'Lake Rotuiti' wat zoveel betekent als 'het kleine meer', ondanks de toch behoorlijke afmeting. We hebben drie dagen doorgebracht in St. Arnoud, wat een tijd van klimmen, wandelen zwemmen en in een speedboot varen betekende.

Op dinsdag zijn Sophie en ik door Janine afgezet aan de overkant van het meer (vanuit haar huis gezien dan) waarna we rustig aan terug zijn gewandeld richting haar huis, niet zonder te stoppen voor een strandje en het beklimmen van een waterval natuurlijk!

Het was een prachtige dag om door de bossen heen te lopen, niet al te warm, en hier en daar een zonnetje.

Na ongeveer 5 uur lopen / klimmen / riviertjes oversteken waren we weer terug op de thuisbasis. Deze wandeling was echter pas de opmaat voor het echte werk van de woensdag waar we Mount Robert zijn gekommen, hoogte 1472 m. Een aardige tocht dus. We waren maar vroeg begonnen aangezien de voorspellingen zon, zon en nog eens zon opgaven, en Nieuw Zeeland nou niet echt de dikste ozon-laag ter wereld heeft.

Dus wij zo rond 9 uur omhoog. De markeringen voor al deze routes zijn bijzonder goed, zo goed dat men deze berg ook in de winter kan beklimmen wanneer er een halve meter sneeuw op ligt.

Na ongeveer 2,5 uur omhoog klimmen waren we op de top aangekomen, waar we een prachtig uitzicht hadden op Lake Rotoiti en op de zelfde hoogte als de wolken waren aangekomen.

Na nog eens anderhalf uur dalen waren we weer terug bij de auto, en zijn we een wel verdiend ijsje gaan halen! 's Middags hebben we doorgebracht op het meer, lekker rondvaren en ik ben ingewijd in het fenomeen bisciting: Je achter een speedboot laten mee slepen open een klein opgeblazen plastic ring. Maar geloof mij, dat is echt leuker dan het klinkt! Met name als er wat golfjes op het meer zijn en de boot hier en daar een onverwachte bocht maakt!

Een hoop lol dus op woensdag, donderdag zijn we om 06:00 am vertrokken in de richting Motueka, zo'n 120 km verderop waar de verhuurder van onze kayaks is gevestigd. Dit was mijn eerste grote rit in de auto achter het stuur aan de 'verkeerde' kant van de weg. Heel spectaculair was het nou ook weer niet, we zijn om precies te zijn 6 auto's gepasseerd, we hadden dus eigenlijk ook gewoon rechts kunnen rijden....

Vanuit Motueka reden we met onze groep (6 man met een instructeur) richting Marahau, al snel was het duidelijk dat drie van de zes deelnamers Nederlands waren, denk je 20.000 km van huis te zijn zeg.... Vanuit Marahau werden we met de Aquataxi richting Tonga Island gevaren, waarbij we onderweg opeens zo'n 20 dolfijnen tegenkwamen, een onverwacht extraatje!

Na een korte 'safety-briefing' en uitleg over onze 'gear' gingen we op weg, met als eerste stop een zeeleeuwen kolonie. Onderweg kwamen we trouwens ook nog een blauwe pinguin tegen, maar dit ter zijde.

Na anderhalf uur peddelen hadden we lunch op een van de mooiste plekjes van Nieuw Zeeland tot nu toe: Bark Bay

Hierna volgde nog een uurtje kayakken, om vervolgens bij onze overnachtingsplaats aan te komen; een boot. Dit lijkt toch een beetje het centrale thema in ons leven te zijn, water en boten :-) In het Abel Tasman National Park, waar wij waren, moet iedereen voor het donker weg zijn, echter 20 meter uit de kust mag je dus wel overnachten, vandaar een heel aantal back-packer boten net uit de kust. Zo ook onze, een catamaran, met in totaal 21 bedden. Het avondeten bestond uit een goede barbeque met een biertje, een prachtige afsluiting van een prachtige dag. O en natuurlijk waren er opeens 5 Nederlanders op die boot, uiteraard!

Het plafond was wel wat laag....

Vrijdag was weer een wandel dag, van onze overnachtingsplaats weer terug richting Marahau, een ongeveer 4 uur durende tocht door het Abel Tasman Park. En natuurlijk ook nog even een uitstapje naar dit prachtige strand,

Zeer moe maar zeer voldaan stapten we weer in de auto richting Nelson waar we zouden overnachten in een backpackers. Na een week vol wandelen/klimmen/kayakken etc. vonden we het hoog tijd om maar eens een goede pizza te gaan eten en vroeg naar bed te gaan.

Op zaterdag zijn we door Nelson heen gelopen, een markt bezocht, een aantal gallerien bekeken etc. Totdat het tijd was om weer richting Picton te rijden voor onze boot richting Wellington. Om 01.05 AM reden we van de veerboot af, weer richting Clutha Avenue. Een geslaagde week!