Hallo allemaal beste luitjes, alleerst gelukkig nieuw jaar, en welkom op mijn nieuwe blog, dit keer over mijn reis door Nieuw Zeeland! Een heel aantal van jullie zullen ook mijn blog hebben gelezen over mijn jaar in Ghana en Liberia en in feite is deze blog daar een gevolg van. Terwijl ik hard bezig was om met de locals hun waterbehoeften uit te vogelen was ene Sophie Smith hard aan het werk in het ziekenhuis aan boord van de Anastasis als verpleegkundige.
Na een aantal weken bleek deze Sophie toch wel een erg leuke dame te zijn wat, om een lang verhaal kort te maken, mij naar Nieuw Zeeland heeft gebracht.
Goed op 28 Februari vertrok om 17:30 mijn Boeing 747-400 richting Shanghai, ik was ruim op tijd op Schiphol, al mijn bagage direct door gechecked naar Auckland en volgens de dame achter de balie kon ik in Shanghai gewoon via de international transit lounge naar mijn volgende vlucht lopen. Hiernaast kreeg ik ook nog een stoel met meer beenruimte dan menigeen in de business-class vanwege mijn lengte, kortom tot zover helemaal geweldig!
De vlucht naar Shanghai was helemaal gewelig, meer dan genoeg te eten en te drinken en meer dan genoeg in-flight movies. Pas op het Chineese vliegveld begonnen er zich wat (kleine) problemen voor te doen. Ons halve vliegtuig maakte de overstap naar de Air New Zealand vlucht richting Auckland, echter de Chinese immigratie autoriteiten hadden bedacht om speciaal voor vandaag iedereen het land binnen te laten komen, koffers op te laten halen, weer in te laten checken, weer door de douane en immigratie heen te laten gaan en dan pas naar het vliegtuig te laten gaan. Een bijzonder nare oefening om te moeten doen na 9 uur vliegen. Om China binnen te komen op een transit-visum moeten 4 formulieren worden ingevuld. Om vervolgens het land weer uit te komen, nog eens 4.
Nu was de plaatselijke douane er niet helemaal op voorbereid om aan ongeveer 120 gehaaste passagiers een transit visum te verschaffen. De overstaptijd in Shanghai bedroeg slechts 2 uur, wat veel mensen nogal nerveus maakte. Goed ik heb dus nu een pracht van een Chinese stempel in mijn paspoort en ik heb het allemaal gehaald. Helaas was mijn stoel in de Air NZ vlucht wat minder, ondanks de toezegging van een stoel met extra beenruimte was ik neergezet op een stoel aan het raam. Helaas...
Uiteindelijk na 28 uur reizen kwam ik op Auckland Airport aan, de reis was echter nog niet over. De gehele familie Smith was van hun zomervakantie aan het genieten in Napier. Nu rijden er hier nogal weinig treinen maar men heeft dat opgelost door overal gewoon naar toe te vliegen. Voor 15 euro vloog ik van Auckland naar Napier in een vliegtuigje wat verdacht veel leek op een Fokker-50. Het was prachtig om het landschap van NZ zo onder mij door te zien zoeven. Het ene moment waren er nog bergtoppen onder mij, het volgende moment weer een weide vol schapen etc. Ondertussen had ik geen flauw benul meer van de tijd, op de klok stond dan wel 09:50 toen ik in Napier aankwam maar als daar 17:30 had gestaan had ik dat ook geloofd. Gelukkig was Sophie daar om mij te begroeten, wat uitermate fijn was om haar weer eens te zien na bijna 5 maanden.
Nadat we lang aan het strand hadden zitten babbelen (wat is nou eigenlijk een goede vertaling van 'to catch up' ?) reden we, aan de linker kant van de weg, richting het vakantiehuis waar ik werd begroet door de Smith en Heyhoe family. Deze twee families zijn gelinkt door Elizabeth (Sophie's moeder) en haar zus, Jo.
v.l.n.r: Chloe(nichtje van Soph), Reuben&Sarah(broer&schoonzus), Chris(oom van), Peter&Elisazbeth (ouders), Sophie en ik, Jo&Phoebe (tante en nichtje).
De enige persoon die mist op deze foto (de fotograaf idd) is Dan, vriendje van Chloe. Deze foto is genomen op de avond van 1 januari, wanneer het nieuwe jaar feestelijk wordt ingeluid met een maaltijd. Op 31 december is er eigenlijk niet bar veel gebeurd, het is nogal anders dan in Nederland. Om te beginnen zijn er geen oliebollen, en vuurwerk is verboden. Ook is er geen klok die de minuten en seconden aftelt, waardoor op een gegeven moment er maar iemand 'Gelukkig nieuw jaar' roept. Zoals gezegd nogal anders.
Maar gelukkig hebben we ook genoeg leuke dingen hier gedaan, Nieuw Zeeland (voor een klein stukje) verkend etc. Hier volgen een aantal hoogtepunten.
Op 1 januari zijn we met iedereen hier naar een van de vele 'national parks' gereden om naar een waterval ,the shine falls, te gaan kijken.
Na ongeveer 45 minuten berg op, berg af te hebben gelopen waren we bij de waterval. Een aantal van ons, waaronder ik en Soph, besloten om maar een duik te nemen in het meertje aangezien de buitentemperatuur ver boven de 30 graden was. Hoe warm het buiten ook mocht zijn, het water van de waterval zal de 10 graden écht niet gehaald hebben! Een nieuwjaarsduik in Nieuw Zeeland dus!
2 Januari is Reubens verjaardag, wat ons allen een zeer uitgebreide lunch opleverde bij een van de vele wijngaards in de regio. Erg lekker en leuk
De hele familie Dan en Chloe
Op donderdag, 3 januari, kreeg ik wat meer van het landschap van NZ te zien. We zijn met een 'four wheel drive bus' richting Cliff Kidnappers gereden. Dit is een trip van ongeveer 2 maal 1 uur waarbij je door allerlei prachtige landschappen heen rijdt.
Het uiteindelijke doel van de trip was het bezoeken van een kolonie vogels, genaamd: The Gannet colony. Deze vogels vliegen speciaal naar Nieuw Zeeland om gedurende de zomer te broeden in dit gebied. Waarna de jongen naar Australie vliegen en de ouders naar allerlei kleine eilanden hier in de omgeving.
Deze vogels leven hier in ongeveer 5 verschillende kolonies waarin de ouders proberen hun jongen te laten overleven. De moeder blijft bij het jong terwijl de vader naar zee vliegt om vis te vangen. Wanneer het mannetje en het vrouwtje elkaar weer zien volgt eerst een uitgebreid begroetingsritueel voordat de jonge gevoed wordt. (Zie rechter foto)
Na al deze ervaringen, en vele anderen, was het vrijdag tijd om naar Wellington te rijden. Dit is een trip van ongeveer 325 kilometer, wat zo'n 4 uur duurt. Ik vind dat lang. Nieuw-Zeelanders vinden van niet.
Terwijl we de bergen over reden, Wellington in begon de zon onder te gaan wat een prachtige rood oranje gloed over de stad wierp, een prachtig gezicht!
Nu ben ik dus in Wellington en hebben Sophie en ik vandaag ons programma in elkaar gezet, en ondanks dat ik hier twee maanden ben, zitten daar maar bar weinig 'vrije' dagen in! We gaan naar het zuider eiland om daar door een ander 'national park' te kanoen, naar Australie voor een bruiloft van twee vrienden van ons, naar Auckland voor het 'Parachute Festival' te vergelijken met Flevo, etc, etc, etc.
Kortom er zijn nog genoem prachtige foto's en mooie verhalen te verwachten maar dit was het voor nu!
Groeten JP
No comments:
Post a Comment