The South Island

Op maandag 14 januari, om 6:30 des morgens vertrokken Sophie en ik vanuit de Clutha Avenue in de richting van de Interislander. De boot tussen Wellington op het noorder eiland en Picton op het zuider eiland.

Nu hebben Sophie en ik natuurlijk nogal wat tijd op een boot doorgebracht, dus de drie uur duurende vaart was voor ons een makkie, ondanks dat er behoorlijk wat wind stond en men hier en daar wat groen wegtrok. Vanuit onze aankomstplaats Picton zijn we meteen doorgereden richting St. Arnoud, een plaatsje met een benzinestation en ongeveer 8 inwoners. Gedurende de zomermaanden hier wordt dit aantal inwoners verveelvoudigd door alle toeristen die op dit prachtige natuurgebied afkomen. Velen van hen trekken dan de bergen in bepakt en bezakt met al hun overlevings apparatuur, kooktoestellen, slaapzakken eten en drinken etc. Je kan hier prachtig van hut naar hut trekken om zo te 'survivelen'. Wij werden echter bijzonder vriendelijk ontvangen door een vriendin van Sophie, Janine, die daar een vakantiehuisje heeft.

St. Arnoud ligt aan 'Lake Rotuiti' wat zoveel betekent als 'het kleine meer', ondanks de toch behoorlijke afmeting. We hebben drie dagen doorgebracht in St. Arnoud, wat een tijd van klimmen, wandelen zwemmen en in een speedboot varen betekende.

Op dinsdag zijn Sophie en ik door Janine afgezet aan de overkant van het meer (vanuit haar huis gezien dan) waarna we rustig aan terug zijn gewandeld richting haar huis, niet zonder te stoppen voor een strandje en het beklimmen van een waterval natuurlijk!

Het was een prachtige dag om door de bossen heen te lopen, niet al te warm, en hier en daar een zonnetje.

Na ongeveer 5 uur lopen / klimmen / riviertjes oversteken waren we weer terug op de thuisbasis. Deze wandeling was echter pas de opmaat voor het echte werk van de woensdag waar we Mount Robert zijn gekommen, hoogte 1472 m. Een aardige tocht dus. We waren maar vroeg begonnen aangezien de voorspellingen zon, zon en nog eens zon opgaven, en Nieuw Zeeland nou niet echt de dikste ozon-laag ter wereld heeft.

Dus wij zo rond 9 uur omhoog. De markeringen voor al deze routes zijn bijzonder goed, zo goed dat men deze berg ook in de winter kan beklimmen wanneer er een halve meter sneeuw op ligt.

Na ongeveer 2,5 uur omhoog klimmen waren we op de top aangekomen, waar we een prachtig uitzicht hadden op Lake Rotoiti en op de zelfde hoogte als de wolken waren aangekomen.

Na nog eens anderhalf uur dalen waren we weer terug bij de auto, en zijn we een wel verdiend ijsje gaan halen! 's Middags hebben we doorgebracht op het meer, lekker rondvaren en ik ben ingewijd in het fenomeen bisciting: Je achter een speedboot laten mee slepen open een klein opgeblazen plastic ring. Maar geloof mij, dat is echt leuker dan het klinkt! Met name als er wat golfjes op het meer zijn en de boot hier en daar een onverwachte bocht maakt!

Een hoop lol dus op woensdag, donderdag zijn we om 06:00 am vertrokken in de richting Motueka, zo'n 120 km verderop waar de verhuurder van onze kayaks is gevestigd. Dit was mijn eerste grote rit in de auto achter het stuur aan de 'verkeerde' kant van de weg. Heel spectaculair was het nou ook weer niet, we zijn om precies te zijn 6 auto's gepasseerd, we hadden dus eigenlijk ook gewoon rechts kunnen rijden....

Vanuit Motueka reden we met onze groep (6 man met een instructeur) richting Marahau, al snel was het duidelijk dat drie van de zes deelnamers Nederlands waren, denk je 20.000 km van huis te zijn zeg.... Vanuit Marahau werden we met de Aquataxi richting Tonga Island gevaren, waarbij we onderweg opeens zo'n 20 dolfijnen tegenkwamen, een onverwacht extraatje!

Na een korte 'safety-briefing' en uitleg over onze 'gear' gingen we op weg, met als eerste stop een zeeleeuwen kolonie. Onderweg kwamen we trouwens ook nog een blauwe pinguin tegen, maar dit ter zijde.

Na anderhalf uur peddelen hadden we lunch op een van de mooiste plekjes van Nieuw Zeeland tot nu toe: Bark Bay

Hierna volgde nog een uurtje kayakken, om vervolgens bij onze overnachtingsplaats aan te komen; een boot. Dit lijkt toch een beetje het centrale thema in ons leven te zijn, water en boten :-) In het Abel Tasman National Park, waar wij waren, moet iedereen voor het donker weg zijn, echter 20 meter uit de kust mag je dus wel overnachten, vandaar een heel aantal back-packer boten net uit de kust. Zo ook onze, een catamaran, met in totaal 21 bedden. Het avondeten bestond uit een goede barbeque met een biertje, een prachtige afsluiting van een prachtige dag. O en natuurlijk waren er opeens 5 Nederlanders op die boot, uiteraard!

Het plafond was wel wat laag....

Vrijdag was weer een wandel dag, van onze overnachtingsplaats weer terug richting Marahau, een ongeveer 4 uur durende tocht door het Abel Tasman Park. En natuurlijk ook nog even een uitstapje naar dit prachtige strand,

Zeer moe maar zeer voldaan stapten we weer in de auto richting Nelson waar we zouden overnachten in een backpackers. Na een week vol wandelen/klimmen/kayakken etc. vonden we het hoog tijd om maar eens een goede pizza te gaan eten en vroeg naar bed te gaan.

Op zaterdag zijn we door Nelson heen gelopen, een markt bezocht, een aantal gallerien bekeken etc. Totdat het tijd was om weer richting Picton te rijden voor onze boot richting Wellington. Om 01.05 AM reden we van de veerboot af, weer richting Clutha Avenue. Een geslaagde week!

Wellington en omstreken

Week twee van mijn Nieuw-Zeeland trip heeft zich met name in de hoofdstad van Nieuw Zeeland, Wellington afgespeeld. Wellington is met ongeveer 300.000 inwoners de tweede stad van NZ, na Auckland.



Helaas waren maandag en dinsdag hier nogal jammere dagen wat het weer betreft, wat het wat lastig maakte om Wellington op z'n best te zien. Maandag hebben we vooral de rest van onze tijd hier gepland, en onze trip naar het zuider-eiland uitgezocht. Dinsdag was het weer nog steeds uitermate beroerd en zijn we naar het nationale museum 'Te Pappa' geweest. Dit museum behandelt praktisch alle aspecten van Nieuw Zeeland, van de zeldzame diersoorten die hier voorkomen tot hoe het zit met de aardbevingen hier. Ook de hele Maori geschiedenis en de geschiedenis van de eerste witte mensen die zich hier kwamen vestigen wordt behandeld. Kortom een prachtige manier om een goed beeld te krijgen van het hoe en wat in NZ!


Maar Wellington komt eigenlijk pas echt tot haar recht wanneer de zon schijnt! Gelukkig gebeurde dit later in de week en Soph en ik zijn toen ook de stad in getrokken om de boel te verkennen. Nou ja, ik trok de stad in om de boel te verkennen, en gelukkig kwam Soph mee...


Een van de kenmerkende dingen van Wellington is de zogenaamde 'cable car'. Veel huizen zijn hier alleen bereikbaar via een lange trap, zoals bijvoorbeeld Reubens huis met 125 treden. Veel oudere mensen kunnen deze trappen niet meer op en besluiten een cable car te installeren. Ook in de stad is er een, hetzij een veel grotere, met name voor de toeristen en studenten die boven aan de lijn studeren.



Dus als echte toeristen konden we dit natuurlijk niet overslaan. Er is zelfs een heel museum gewijd aan deze manier van transport die 'al' 85 jaar oud is. In NZ zijn dingen of gebouwen al snel oud aangezien de eerste witte mensen er zich pas zo'n 170 jaar geleden vestigden.


Een andere aanrader zijn 'The Botanical Gardens' waar veel typische NZ planten en bomen in een groot park zijn samengebracht. Eens per jaar wordt hier ook de 'Dutch Day' gevierd waarbij een groot gedeelte van het park wordt gevuld met tulpen, molens etc. Dit gebeurd meestal zo rond november, wat ik dus net gemist heb. Sophie echter was daar wel in de buurt!

Nu zijn er in de parken met name NZ planten en bomen te vinden, aangezien het hier volop zomer is!

Zoals bijvoorbeeld hier de Pohutakawa, de lokale kerstboom.

Ook zijn we de heuvels rond Wellington opgeklommen, ondanks dat het die dag nogal waaide. Wellington staat bekend om de grote hoeveelheid wind die er bijna altijd staat. Zo ook op zaterdag toen wij naar boven klauterde. Vanaf de tot van 'Mount Kaukau' hadden we een prachtig uitzicht over Wellington en kon ik goed de indeling van de stad zien:



Op de linker foto is met name 'down town' Wellington te zien met de haven en de kantoor gebouwen, terwijl op de rechter foto een aantal woonwijken in de heuvels te zien is.

Vandaag hebben we Malachi's 4e verjaardag gevierd, nadat we met de hele familie naar de kerk (die om 10.00 am begon...) waren geweest.

Alle neefjes en nichtje en bijna alle ooms en tantes waren aanwezig om dit heugelijke feit te vieren. In NZ zijn maaltijden en eten in het algemaal nogal belangrijke aangelegenheden, en ook dit feestje was geen uitzondering. Zoals op de foto te zien is was er meer dan genoeg in bijzonder ruime variatie.

Minder grappig deze week was de uitslag van Sophie's doktersonderzoek. Soph heeft al een aantal weken last van haar oor en kreeg vorige week een doorverwijzing naar een ONK-specialist van haar huisarts. Na een 45 min. durend onderzoek bleek zij een gescheurd trommelvlies te hebben en een uitgroeisel in de vorm van een zakje te hebben aan de achterkant van haar trommelvlies. In dit zakje verzamelen zich allerlei levensvormen die dan met z'n allen lekker gaan zitten prutten en voor veel ontstekingen zorgen. Ook bestaat de kans dat dit uitgroeisel zich om de kleine gehoorsbotjes heeft gewikkeld. Wanneer dit inderdaad zo is, moeten deze verwijderd worden. Wanneer deze aandoening onbehandeld blijft zal Soph zeer waarschijnlijk Meningitis krijgen, controle over haar gezichts zenuwen verliezen, en doof raken. Kortom geen fijn vooruitzicht. Gelukkig kan de boel geopereerd worden, gedurende een 4 uur durende operatie. Deze staat gepland voor eind februari, waarbij alleen haar linker ook nog maar wordt geopereerd. Pas wanneer deze volledig is herstelt, zal ook haar rechteroor worden geopereerd om het groeiende 'zakje' weg te halen. Gelukkig kan Soph nog wel vliegen, waardoor onze trip naar Australie nog gewoon doorgaat.

Nogal even schrikken dus maar volgens de chirurg is dit een redelijk veel voorkomende operatie die hij al vaak heeft uitgevoerd. Na de operatie moet Sophie echter een heel aantal keren terug komen voor post operatieve behandelingen, wat het lastig voor haar maakt om in maart naar Nederland te komen.

Morgen vertrekken we naar het Zuider-Eiland, om een aantal actieve dagen in de Abel-Tasman baai te hebben. Kajakken, wandelen waterskieen en nog veel meer. Ik heb er reuze zin in. Eerst een boottocht van 3 uur om van Noord naar Zuid te komen en vervolgens een autorit van ongeveer twee uur door 'middle earth'! Ik zou zeggen kom maar op!

De eerste week...

Hallo allemaal beste luitjes, alleerst gelukkig nieuw jaar, en welkom op mijn nieuwe blog, dit keer over mijn reis door Nieuw Zeeland! Een heel aantal van jullie zullen ook mijn blog hebben gelezen over mijn jaar in Ghana en Liberia en in feite is deze blog daar een gevolg van. Terwijl ik hard bezig was om met de locals hun waterbehoeften uit te vogelen was ene Sophie Smith hard aan het werk in het ziekenhuis aan boord van de Anastasis als verpleegkundige.

Na een aantal weken bleek deze Sophie toch wel een erg leuke dame te zijn wat, om een lang verhaal kort te maken, mij naar Nieuw Zeeland heeft gebracht.

Goed op 28 Februari vertrok om 17:30 mijn Boeing 747-400 richting Shanghai, ik was ruim op tijd op Schiphol, al mijn bagage direct door gechecked naar Auckland en volgens de dame achter de balie kon ik in Shanghai gewoon via de international transit lounge naar mijn volgende vlucht lopen. Hiernaast kreeg ik ook nog een stoel met meer beenruimte dan menigeen in de business-class vanwege mijn lengte, kortom tot zover helemaal geweldig!

De vlucht naar Shanghai was helemaal gewelig, meer dan genoeg te eten en te drinken en meer dan genoeg in-flight movies. Pas op het Chineese vliegveld begonnen er zich wat (kleine) problemen voor te doen. Ons halve vliegtuig maakte de overstap naar de Air New Zealand vlucht richting Auckland, echter de Chinese immigratie autoriteiten hadden bedacht om speciaal voor vandaag iedereen het land binnen te laten komen, koffers op te laten halen, weer in te laten checken, weer door de douane en immigratie heen te laten gaan en dan pas naar het vliegtuig te laten gaan. Een bijzonder nare oefening om te moeten doen na 9 uur vliegen. Om China binnen te komen op een transit-visum moeten 4 formulieren worden ingevuld. Om vervolgens het land weer uit te komen, nog eens 4.

Nu was de plaatselijke douane er niet helemaal op voorbereid om aan ongeveer 120 gehaaste passagiers een transit visum te verschaffen. De overstaptijd in Shanghai bedroeg slechts 2 uur, wat veel mensen nogal nerveus maakte. Goed ik heb dus nu een pracht van een Chinese stempel in mijn paspoort en ik heb het allemaal gehaald. Helaas was mijn stoel in de Air NZ vlucht wat minder, ondanks de toezegging van een stoel met extra beenruimte was ik neergezet op een stoel aan het raam. Helaas...

Uiteindelijk na 28 uur reizen kwam ik op Auckland Airport aan, de reis was echter nog niet over. De gehele familie Smith was van hun zomervakantie aan het genieten in Napier. Nu rijden er hier nogal weinig treinen maar men heeft dat opgelost door overal gewoon naar toe te vliegen. Voor 15 euro vloog ik van Auckland naar Napier in een vliegtuigje wat verdacht veel leek op een Fokker-50. Het was prachtig om het landschap van NZ zo onder mij door te zien zoeven. Het ene moment waren er nog bergtoppen onder mij, het volgende moment weer een weide vol schapen etc. Ondertussen had ik geen flauw benul meer van de tijd, op de klok stond dan wel 09:50 toen ik in Napier aankwam maar als daar 17:30 had gestaan had ik dat ook geloofd. Gelukkig was Sophie daar om mij te begroeten, wat uitermate fijn was om haar weer eens te zien na bijna 5 maanden.

Nadat we lang aan het strand hadden zitten babbelen (wat is nou eigenlijk een goede vertaling van 'to catch up' ?) reden we, aan de linker kant van de weg, richting het vakantiehuis waar ik werd begroet door de Smith en Heyhoe family. Deze twee families zijn gelinkt door Elizabeth (Sophie's moeder) en haar zus, Jo.

v.l.n.r: Chloe(nichtje van Soph), Reuben&Sarah(broer&schoonzus), Chris(oom van), Peter&Elisazbeth (ouders), Sophie en ik, Jo&Phoebe (tante en nichtje).

De enige persoon die mist op deze foto (de fotograaf idd) is Dan, vriendje van Chloe. Deze foto is genomen op de avond van 1 januari, wanneer het nieuwe jaar feestelijk wordt ingeluid met een maaltijd. Op 31 december is er eigenlijk niet bar veel gebeurd, het is nogal anders dan in Nederland. Om te beginnen zijn er geen oliebollen, en vuurwerk is verboden. Ook is er geen klok die de minuten en seconden aftelt, waardoor op een gegeven moment er maar iemand 'Gelukkig nieuw jaar' roept. Zoals gezegd nogal anders.

Maar gelukkig hebben we ook genoeg leuke dingen hier gedaan, Nieuw Zeeland (voor een klein stukje) verkend etc. Hier volgen een aantal hoogtepunten.

Op 1 januari zijn we met iedereen hier naar een van de vele 'national parks' gereden om naar een waterval ,the shine falls, te gaan kijken.

Na ongeveer 45 minuten berg op, berg af te hebben gelopen waren we bij de waterval. Een aantal van ons, waaronder ik en Soph, besloten om maar een duik te nemen in het meertje aangezien de buitentemperatuur ver boven de 30 graden was. Hoe warm het buiten ook mocht zijn, het water van de waterval zal de 10 graden écht niet gehaald hebben! Een nieuwjaarsduik in Nieuw Zeeland dus!

2 Januari is Reubens verjaardag, wat ons allen een zeer uitgebreide lunch opleverde bij een van de vele wijngaards in de regio. Erg lekker en leuk

De hele familie Dan en Chloe


Op donderdag, 3 januari, kreeg ik wat meer van het landschap van NZ te zien. We zijn met een 'four wheel drive bus' richting Cliff Kidnappers gereden. Dit is een trip van ongeveer 2 maal 1 uur waarbij je door allerlei prachtige landschappen heen rijdt.

Het uiteindelijke doel van de trip was het bezoeken van een kolonie vogels, genaamd: The Gannet colony. Deze vogels vliegen speciaal naar Nieuw Zeeland om gedurende de zomer te broeden in dit gebied. Waarna de jongen naar Australie vliegen en de ouders naar allerlei kleine eilanden hier in de omgeving.

Deze vogels leven hier in ongeveer 5 verschillende kolonies waarin de ouders proberen hun jongen te laten overleven. De moeder blijft bij het jong terwijl de vader naar zee vliegt om vis te vangen. Wanneer het mannetje en het vrouwtje elkaar weer zien volgt eerst een uitgebreid begroetingsritueel voordat de jonge gevoed wordt. (Zie rechter foto)

Na al deze ervaringen, en vele anderen, was het vrijdag tijd om naar Wellington te rijden. Dit is een trip van ongeveer 325 kilometer, wat zo'n 4 uur duurt. Ik vind dat lang. Nieuw-Zeelanders vinden van niet.

Terwijl we de bergen over reden, Wellington in begon de zon onder te gaan wat een prachtige rood oranje gloed over de stad wierp, een prachtig gezicht!

Nu ben ik dus in Wellington en hebben Sophie en ik vandaag ons programma in elkaar gezet, en ondanks dat ik hier twee maanden ben, zitten daar maar bar weinig 'vrije' dagen in! We gaan naar het zuider eiland om daar door een ander 'national park' te kanoen, naar Australie voor een bruiloft van twee vrienden van ons, naar Auckland voor het 'Parachute Festival' te vergelijken met Flevo, etc, etc, etc.

Kortom er zijn nog genoem prachtige foto's en mooie verhalen te verwachten maar dit was het voor nu!

Groeten JP